Mijn hele leven lang wist ik al dat ik met mensen ging werken. Iedereen zei dat ook altijd tegen mij. Wat dat dan precies betekende wist ik eigenlijk ook niet, maar het leidde mij uiteindelijk tot de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening.
Een opleiding waar ik met heel veel plezier op terugkijk en vooral omdat het vanaf jaar 1 ook al met stages was. Leren uit boeken vond ik leuk, maar op de werkvloer, in contact met de mensen daar leerde ik de eerste kneepjes van hulpverlening. Terugkijkend was dat voornamelijk gericht op 2 dingen;
Oplossingsgericht werken heette dat dan. Heerlijk! Ik dook er vol passie in. Problemen oplossen was wel aan mij besteed. En vooral positief blijven in dat proces.
Ook in mijn werk bleef dat de rode draad. Overal was de uitnodiging om af te stemmen op de hulpvraag, op de wensen van de persoon zelf en dan te onderzoeken wat er mogelijk was (om het probleem op te lossen;)).
Hier en daar begon ik al wel tegen wat dingen aan te lopen. Het is een mooi streven om een probleem te willen oplossen voor iemand, maar ik merkte steeds meer dat het gewoon niet altijd mogelijk was. Dat het ook veel frustratie bij iemand kon brengen en dingen juist erger maakten.
Toen werd ik zelf patiënt.
Op mijn 18e was ik al gediagnosticeerd met een auto-immuunziekte SLE. Er is toen gezegd dat ik daar nooit vanaf zou komen en mijn hele leven lang medicijnen zou moeten slikken. Ik heb deze arts toen gezegd, dat hij dat niet voor mij kon bepalen of ik mijn hele leven lang ziek zou zijn.
Daarna slikte ik wel gewoon mijn medicatie en richtte ik mezelf volledig op mijn studie, op jong zijn, op stappen en reizen. Ondanks de medicatie, had ik nog steeds veel pijn, maar ik pushte mezelf gewoon overal doorheen. Bleef me richten op anderen helpen, oplossingen zoeken, positief blijven, maar negeerde alles wat ik zelf nodig had.
In de jaren daarna werden mijn klachten erger. Ontstonden er ook andere klachten. Kwamen er nog meer diagnoses. Ik ging van arts naar arts, van hulpverlener naar hulpverlener. Ik bewandelde het pad van de reguliere zorg en die van de holistische zorg.
Tussen 2009 en 2018 heb ik 10 verschillende diagnoses gekregen zowel fysiek als op de psyche. En het enige wat ik bleef doen was mij richten op het vinden van oplossingen.
De klachten moesten overgaan, de pijn moest weggaan. Ik moest mij weer fysiek en geestelijk in balans voelen om mijn leven te kunnen leiden. Alleen het enige effect dat er ontstond, was dat ik steeds meer vastliep.
Ging er één klacht over, dan kwam er gewoon weer een nieuwe. Van mijn medicijnen kwam ik niet af, maar ik kreeg wel meer bijwerkingen. Ik bleef maar op zoek naar die magische oplossing en heb bakken met geld uitgegeven voor behandelingen, supplementen, trainingen en therapieën.
Artsen wisten niet meer wat ze konden doen en zeiden dat ik het moest accepteren.
Andere hulpverleners gaven me nog een extra sessie die wel een boost kon geven.
En uiteindelijk in die hele rits hebben er maar 2 mensen tegen mij gezegd ‘goh misschien moet je gewoon eerst eens helemaal tot rust komen. Niet harder werken aan je herstel, maar uitrusten.’
Met dat laatste advies kon ik helemaal niks.
‘Lekker makkelijk gezegd… uitrusten’.
Ik voelde mij constant opgejaagd. Mijn gedachten stonden geen seconde stil en er leek altijd wel weer iets te verschijnen, wat een oplossing kon zijn waardoor ik weer hoop kreeg.
Totdat ik van de één op de andere dag niet meer kon. De hoop was weg, de rek was eruit, ik was te moe om nog maar enige effort in mijn herstel te stoppen. De koek was volledig op.
Ik richtte mij alleen nog maar op activiteiten en behandelingen die gericht waren op ontspanning.
Toen begon ik mijn lichaam eigenlijk pas voor het eerst te voelen.
Eén van de eerste dingen die ik mij besefte, is hoeveel ik mijn lichaam overvraagd heb in mijn hele herstelproces. Hoe ik het nog harder heb laten werken terwijl het alleen maar behoefte had aan tijd en rust.
Ik besefte me ook dat mijn lichaam nooit mijn vijand is geweest, ook al voelde dat wel zo. Ik begon te ontdekken dat klachten en pijn je uitnodigen. Dat ze een uiting van iets anders waren.
In deze fase van 2018-2020 begon er iets te ontstaan waar ik al 9 jaar heel hard voor aan het werk was geweest…
HERSTEL
Mijn klachten verdwenen stuk voor stuk.
Ik voelde het vertrouwen om de laatste medicatie af te bouwen.
Ik begon te begrijpen waar mijn lichaam eigenlijk behoefte aan had en dat het vaak anders was dan ik bedacht had.
Ik kreeg daardoor veel meer helderheid over welke activiteiten, welke behandelingen, welk eten mijn lijf nodig had om zich vitaler te voelen.
Ik voelde me niet meer overweldigd door al het verschillende aanbod en de beloftes die ze deden.
Ik rende niet meer van mogelijke oplossing naar mogelijke oplossing, maar focuste me alleen op wat mijn lichaam op dat moment nodig had.
Ik werd rustiger, zachter en voelde vertrouwen. Ook op de dagen dat ik wel pijn kon ervaren.
Zo ontstond er geleidelijk een hele nieuwe ervaring.
Ik had de regie over mijn lichaam en gezondheid.
Waar ik me voorheen heel afhankelijk voelde van andere mensen en hun nodig leek te hebben om me beter te voelen… kon ik nu veel dichter bij mezelf blijven. Als ik koos om iets te doen bij iemand, deed ik dat vanuit samenwerking. Om meer te leren, om te mogen ontvangen en zelf weer verder te gaan.
En nu?
Het is nu ruim 6 jaar geleden dat ik met mijn laatste medicatie ben gestopt. Dat mijn laatste klachten uit die periode zijn overgegaan.
Toch heb ik in de afgelopen 6 jaar ook weer pijn gehad. Na een elleboogbreuk, na gescheurde enkelbanden. Migraine die na 15 jaar weer terugkwam. Een lichaam dat nog wel heel snel veel spanning vasthoudt.
Het verschil is nu alleen dat het mijn leven niet meer beheerst. En dat ik niet op zoek ga naar een oplossing. Die eerste neiging is er vaak nog wel, maar gelukkig herinner ik me steeds alweer heel snel de echte uitnodiging.
Als mijn lichaam pijn en ongemak heeft, is de eerste uitnodiging rust.
Om bewust te worden wat mij een gevoel van onveiligheid geeft en waarom ik het gelijk wil oplossen.
Om daarin voor mezelf te zorgen en vriendelijk te blijven.
Om tijd te nemen om mijn lichaam te laten ontspannen.
Om mijn zenuwstelsel te kalmeren.
Terug naar eenvoud.
Terug naar verbinding met mijn lichaam.
Terug naar wat er daadwerkelijk nodig is.
Daarna eventueel pas een andere actie die mijn lichaam kan helpen.
InnerWaarde
Bij InnerWaarde is daarom altijd de eerste uitnodiging
RUST & ONTSPANNING
Dit is de basis die nodig is om duurzaam te kunnen herstellen van fysieke klachten.
Een lichaam dat pijn heeft, ervaart stress. Dat heeft invloed op je zenuwstelsel. Die komt dan in de overlevingsstand en moet heel hard werken om gewoon al de dag door te komen. Als je dan allerlei extra impulsen gaat toevoegen (hoe goed bedoeld ook), kost dat alleen maar extra energie. Dit geeft het lichaam weer extra stress, want het heeft die energie momenteel niet. En zo stap je met de beste intenties van jezelf en van anderen in een vicieuze cirkel waar je bijna niet meer uitkomt.
Toch is het wel mogelijk! Ik kan er uren over praten en heb al de meest bijzondere dingen zien gebeuren, maar het allerfijnste is om het gewoon zelf te ervaren.
Als je klaar bent met strijden voor oplossingen en met zoeken naar herstelmogelijkheden, neem dan eens een kijkje wat er mogelijk is bij InnerWaarde.
Ben je benieuwd naar mijn werkervaring en opleidingen? Neem gerust een kijkje op mijn Linkedin.
Heb je vragen of wil je graag even kennismaken? Van harte welkom om mij een bericht te sturen of te bellen
KVK: 80604900
BTW-ID: NL003465381B54
Webmaster Gé Timmer
Foto's Daryl van Ewijk & Nicky de Kruijf.
