De weg naar duurzaam herstel
Doe jij alles zoals het hoort maar blijf je toch tobben met aanhoudende (onverklaarbare) klachten?
Misschien ben jij iemand die verantwoordelijkheid vanzelfsprekend vindt. Iemand die ziet wat er nodig is en het dan ook gewoon doet. Loyaal, zorgvuldig, betrokken. Niet iemand die snel opgeeft.
Alleen nu lukt dit allemaal niet meer zo goed. Je zit niet lekker in je vel. Niet lekker in je lijf. Er is van alles gaande maar je komt niet echt verder dan dat.
Wat je wel weet, is dat je alles doet wat ‘hoort’. Je gaat naar afspraken, volgt adviezen, probeert nieuwe dingen uit voor je gezondheid. Je reflecteert, leest en past je leefstijl aan. Er zijn dan momenten waarop het even beter lijkt te gaan en je voorzichtig weer de hoop hebt dat het nu allemaal over is. Om vervolgens toch weer terug te vallen in oude of zelfs nieuwe klachten, zodra de druk oploopt van buitenaf of van binnenuit.
Hoe is dit toch mogelijk? Vroeger kon je alles aan, deed je honderd dingen tegelijk, was je agenda veel voller, maar nu is de emmer steeds sneller vol… Herken je die frustratie?
En dan onder dat alles sluimert een gevoel dat nog veel lastiger is… alsof je tekortschiet, faalt zelfs.
Je bent toch wel sterker dan dit? Je zou dit toch gewoon moeten kunnen regelen zoals je alles altijd geregeld hebt?
Het kan zijn dat er schaamte meespeelt dat je niet meer zo kan functioneren als vroeger. Merk je dat het niet meer lukt op je werk of ben je zelfs wel uitgevallen. Het kan zijn alsof je jezelf helemaal niet meer herkent zonder dat je daar bewust voor koos.
Gewoon positief blijven als ingang?
Wat ik vaak zie bij vrouwen zoals jij, is geen gebrek aan motivatie, positiviteit of wilskracht. Integendeel! Ik zie iemand die al jaren op scherp staat.
- Een lichaam dat zoveel heeft moet compenseren om staande te blijven en nu een grens trekt.
- Een zenuwstelsel dat overprikkelt is.
- Oude patronen die ooit helpend waren, maar die nu vooral interne stress creëren;
- sterk zijn
- doorgaan
- verantwoordelijkheid voor iedereen dragen
- pleasen
- zorgen
- Van buiten lijk je rustig, van binnen voel je constant spanning.
Er is veel gebeurd, je hebt veel meegemaakt en dat heeft je tot een sterk persoon gemaakt.
Alleen zolang dit geen plek krijgen, blijf je onbewust vechten om terug te keren naar wie je was, in plaats van te ontdekken wie je nu bent.
Dit is geen verhaal over zwakte of falen. Het is een verhaal over draagkracht en mogelijkheden. Over wat jouw systeem wel en niet meer kan/wil dragen. En ik denk dat je ergens ook wel voelt waar het wringt…
Dat heeft niks te maken met niet willen, maar dat forceren gewoon niet langer meer werkt voor je. Zolang je in deze vicieuze cirkel blijft is de kans groot dat je lichaam met vage klachten blijft komen. Als constante uitnodiging om iets anders te kiezen en voor heling op plekken waar het (onbewust) al zolang pijn doet.
Maar wat is dan die weg die leidt naar duurzaam herstel?
